صٓ وَالْقُرْاٰنِ ذِي الذِّكْرِ
(ص) گۆتن ل دۆر ڤان حه‌رفێن كه‌ركرى ل ده‌سپێكا سووره‌تا به‌قه‌ره بۆرییه. خودێ ب وێ قورئانێ سويند دخۆت يا كو بيرا خه‌لكى ل وى تشتى دئينته ڤه يێ ئه‌و ژێ دبێ ئاگه‌هـ.
بَلِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فِيْ عِزَّةٍ وَّشِقَاقٍ
به‌لێ كافر خۆ ژ حه‌قییێ بلندتر لێ دكه‌ن وكارى پێ ناكه‌ن.
كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ قَرْنٍ فَنَادَوْا وَّلَاتَ حِيْنَ مَنَاصٍ
به‌رى ڤان بوتپه‌رێسان گه‌له‌ك ملله‌ت مه تێبرينه، ڤێجا ده‌مێ عه‌زاب گه‌هشتییه وان وان تۆبه كر وهاوارێن خۆ گه‌هاندنه مه، وده‌م نه ده‌مێ وه‌رگرتنا تۆبێ بوو، ونه ده‌مێ ڕه‌ڤين وقورتالبوونێ بوو ژ وێ يا ب سه‌رێ وان هاتى.
وَعَجِبُوْ٘ا اَنْ جَآءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ وَقَالَ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا سٰحِرٌ كَذَّابٌ
وئه‌ڤ كافره عجێبگرتى مان كو خودێ مرۆڤه‌ك بۆ وان هنارتى؛ دا به‌رێ وان بده‌ته خودێ ووان ژ عه‌زابا وى بترسينت، ووان گۆت: ئه‌ڤه نه پێغه‌مبه‌ره به‌لكى د گۆتنا خۆ دا ئه‌و مرۆڤه‌كێ دره‌وينه، وى سێره‌به‌ندى يا ل ملله‌تێ خۆ كرى.
اَجَعَلَ الْاٰلِهَةَ اِلٰهًا وَّاحِدًا اِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ
ئه‌رێ چاوا ئه‌ڤ هه‌مى خوداوه‌نده دێ بنه خودايه‌كێ ب تنێ؟ هندى ئه‌ڤ تشته‌يه يێ ئه‌و پێ هاتى وبه‌رێ خه‌لكى دده‌تێ تشته‌كێ عه‌جێبه.
وَانْطَلَقَ الْمَلَاُ مِنْهُمْ اَنِ امْشُوْا وَاصْبِرُوْا عَلٰ٘ي اٰلِهَتِكُمْ اِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ يُّرَادُ
وسه‌ر وگرگرێن ملله‌تى ده‌ست پێ كر وبه‌رێ ملله‌تێ خۆ دا مانا به‌رده‌وام ل سه‌ر شركێ وصه‌برا ل سه‌ر گه‌له‌ك خوداوه‌ندان؛ چونكى هندى ئه‌ڤه‌يه يا پێغه‌مبه‌ر پێ هاتى تشته‌كێ دورستكرییه ومه‌خسه‌د پێ وه‌رگرتنا مه‌زنیێ‌یه.
مَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِي الْمِلَّةِ الْاٰخِرَةِ اِنْ هٰذَا٘ اِلَّا اخْتِلَاقٌ
ئه‌ڤا ئه‌و دبێژت نه مه ژ دينێ بابێن خۆ يێن قوره‌يشى گوهـ لێ بوويه، ونه مه ژ دينێ فه‌لان گوهـ لێ بوويه، هه‌ما ئه‌ڤه دره‌وه‌ك وبێ به‌ختییه‌كه.
ءَاُنْزِلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ مِنْۣ بَيْنِنَا بَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ ذِكْرِيْ بَلْ لَّمَّا يَذُوْقُوْا عَذَابِ
ئه‌رێ د ناڤبه‌را مه هه‌مییان دا قورئان بۆ موحه‌ممه‌دى ب تنێ هاتییه؟ به‌لكى ئه‌و د وه‌حییا من دا بۆ ته -ئه‌ى موحه‌ممه‌د- وهنارتنا من بۆ ته ب گومانن، به‌لكى وان ئه‌و گۆتن گۆت؛ چونكى وان تام نه‌كرییه عه‌زابا خودێ، وئه‌گه‌ر وان تام كربايێ وان بسته‌يى نه‌دكر ئه‌و ڤێ گۆتنێ بێژن.
اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَآئِنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِ
يان خزينه‌يێن قه‌نجییا خودايێ ته يێ زال د ده‌سهه‌لاتا خۆ دا، ويێ ڕزقى پڕ دده‌ته وى يێ وى بڤێت، د ده‌ستێن وان دانه؟
اَمْ لَهُمْ مُّلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَلْيَرْتَقُوْا فِي الْاَسْبَابِ
يان ژى ملكێ عه‌سمانان وعه‌درى وتشتێ د ناڤبه‌را وان دا، يێ ڤان بوتپه‌رێسانه ڤێجا يێ وان بڤێت ئه‌و دێ ده‌نێ ويێ نه‌ڤێت نه؟ پا دێ بلا ئه‌و وان ڕێكان بگرن يێن وان دگه‌هيننه عه‌سمانى وبلا نه‌هێلن فريشته وه‌حییێ بۆ موحه‌ممه‌دى بيننه خوارێ.
جُنْدٌ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُوْمٌ مِّنَ الْاَحْزَابِ
ئه‌ڤ له‌شكه‌رێ دره‌وپێكرنێ دكه‌ت له‌شكه‌ره‌كێ شكه‌ستییه، كانێ چاوا پارتێن به‌رى وان هاتينه شكاندن:
كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوْحٍ وَّعَادٌ وَّفِرْعَوْنُ ذُو الْاَوْتَادِ
ملله‌تێ نووحى وعادى وفيرعه‌ونێ خودان هێزا مه‌زن.
وَثَمُوْدُ وَقَوْمُ لُوْطٍ وَّاَصْحٰبُ لْــَٔيْكَةِ اُولٰٓئِكَ الْاَحْزَابُ
وثه‌موودی وملله‌تێ لووطى وخودانێن داروبار وبيستانان كو ملله‌تێ شوعه‌يبينه.ئه‌ڤ ملله‌ته بوون يێن ل سه‌ر كوفرێ ودره‌وپێكرنێ كۆم بووين.
اِنْ كُلٌّ اِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ
ئه‌ڤان هه‌مییان دره‌و ب پێغه‌مبه‌ران كربوو، ئينا ئه‌و هێژاى عه‌زابا خودێ بوون، وعه‌زابا وى ب سه‌ر وان دا هات.
وَمَا يَنْظُرُ هٰ٘ؤُلَآءِ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً مَّا لَهَا مِنْ فَوَاقٍ
وئه‌گه‌ر ئه‌ڤ بوتپه‌رێسه مانه ل سه‌ر شركا خۆ هه‌ما ژبلی پفكرنه‌كا چو زڤڕين د دويڤ دا نه‌بن ئه‌و چاڤه‌ڕێیى تشته‌كێ دى نابن كو عه‌زاب ب سه‌ر وان دا بێت.
وَقَالُوْا رَبَّنَا عَجِّلْ لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ
ووان گۆت: خودايێ مه تو د دنيايێ دا به‌رى ئاخره‌تێ له‌زێ بۆ مه ل بارا مه يا عه‌زابێ بكه، وئه‌ڤه تڕانه پێكرنه‌ك بوو ژ وان.
اِصْبِرْ عَلٰي مَا يَقُوْلُوْنَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوٗدَ ذَا الْاَيْدِ اِنَّهٗ٘ اَوَّابٌ
تو -ئه‌ى موحه‌ممه‌د- بێهنا خۆ ل سه‌ر گۆتنا وان يا بۆ ته نه‌خۆش فره‌هـ بكه، وتو به‌حسێ به‌نییێ مه داوودى بكه ئه‌وێ خودان هێز ل سه‌ر دوژمنێن خودێ ويێ صه‌بركێش ل سه‌ر گوهدارییا خودێ، هندى ئه‌وه وى گه‌له‌ك تۆبه دكر و ل وى تشتى دزڤڕى يێ خودێ ژێ ڕازى. (و د ڤێ چه‌ندێ دا صه‌برئينانه‌ك بۆ پێغه‌مبه‌رى -سلاڤ لێ بن- هه‌يه).
اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِ
هندى ئه‌مين مه چيا د گه‌ل داوودى بن ده‌ست كربوون، وان سپێده وئێڤاران د گه‌ل وى ته‌سبيح دكرن.
وَالطَّيْرَ مَحْشُوْرَةً كُلٌّ لَّهٗ٘ اَوَّابٌ
ومه ته‌ير ژى د گه‌ل وى بن ده‌ست كربوون كۆم كۆمه وان ته‌سبيح دكرن، وئه‌و وه‌كى وى دگوهدار بوون.
وَشَدَدْنَا مُلْكَهٗ وَاٰتَيْنٰهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ
ومه ملكێ وى ب هێزێ وهه‌يبه‌تێ وسه‌ركه‌فتنێ موكم كر، وپێغه‌مبه‌رينى وحوكمدارییا د ناڤبه‌را هه‌ڤڕكان دا مه دابوويێ.
وَهَلْ اَتٰىكَ نَبَؤُا الْخَصْمِ اِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَ
وئه‌رێ به‌حسێ وان هه‌ردو هه‌ڤڕكان بۆ ته -ئه‌ى موحه‌ممه‌د- هاتییه‌كرن ده‌مێ ئه‌و ب سه‌ر شويرهێ كه‌فتين وچووينه نك داوودى ل وى جهێ وى عيباده‌تێ خودێ لێ دكر.
اِذْ دَخَلُوْا عَلٰي دَاوٗدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوْا لَا تَخَفْ خَصْمٰنِ بَغٰي بَعْضُنَا عَلٰي بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَا٘ اِلٰي سَوَآءِ الصِّرَاطِ
ئينا ئه‌و ژ چوونه ژۆرا وان ترسا؟ وان گۆتێ: نه‌ترسه، ئه‌م دو هه‌ڤڕكيـن يه‌ك ژ مه زۆردارى يا ل يێ دى كرى، ڤێجا تو ب دادییێ حوكمى د ناڤبه‌را مه دا بكه، وتو د حوكمێ خۆ دا زۆردارییێ ل مه‌نه‌كه، وبه‌رێ مه بده ڕاستییا ڕێكێ.
اِنَّ هٰذَا٘ اَخِيْ لَهٗ تِسْعٌ وَّتِسْعُوْنَ نَعْجَةً وَّلِيَ نَعْجَةٌ وَّاحِدَةٌ فَقَالَ اَكْفِلْنِيْهَا وَعَزَّنِيْ فِي الْخِطَابِ
يه‌ك ژ وان گۆت: هندى ئه‌ڤه‌يه ئه‌ڤه برايێ منه وى نۆت ونه‌هـ بزن هه‌نه، ومن بزنه‌كا ب تنێ هه‌يه، ڤێجا وى دلێ خۆ برێ، وگۆت: وێ بزنێ ژى بده من، وئه‌و د گۆتنێ دا يێ دژوار بوو د گه‌ل، وئه‌و شيا من.
قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰي نِعَاجِهٖ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَآءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰي بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ
داوودى گۆت: ب ڕاستى برايێ ته ب ڤێ خواستنا بزنا ته بۆ ناڤ بزنێن خۆ زۆردارى ل ته كرییه، وگه‌له‌ك شريك هه‌نه ته‌عدايییێ ل يه‌ك ودو دكه‌ن، و ب وه‌رگرتنا حه‌قێ وى ب بێ وژدانى زۆردارییێ لێ دكه‌ت خودان باوه‌رێن چاك تێ نه‌بن، ئه‌و زۆردارییێ ل يه‌ك ودو ناكه‌ن، وئه‌و دكێمن. وداوودى باش زانى كو ب ڤێ هه‌ڤڕكییێ مه ئه‌و جه‌ڕباند، ئينا وى داخوازا ژێبرنا گونه‌هان بۆ خۆ ژ خودايێ خۆ كر، وبۆ خودێ چوو سوجدێ، وتۆبه‌كر و ل وى زڤڕى.
فَغَفَرْنَا لَهٗ ذٰلِكَ وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰي وَحُسْنَ مَاٰبٍ
ڤێجا مه ئه‌و بۆ وى ژێبر، ومه ئه‌و كره ژ وان يێن نێزيكى مه، ودويماهییه‌كا باش ل ئاخره‌تێ مه بۆ وى دانا.
يٰدَاوٗدُ اِنَّا جَعَلْنٰكَ خَلِيْفَةً فِي الْاَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوٰي فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اِنَّ الَّذِيْنَ يَضِلُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌۣ بِمَا نَسُوْا يَوْمَ الْحِسَابِ
ئه‌ێ داوود هندى ئه‌ميـن مه تو د عه‌ردى دا يێ كرییه جێگر ومه‌لكاتى يا دايه ته، ڤێجا تو ب دادییێ حوكمى د ناڤبه‌را مرۆڤان دا بكه، وتو د حوكمان دا دويكه‌فتنا دلچوونان نه‌كه، ئه‌گه‌ر ئه‌و چه‌نده دێ به‌رێ ته ژ دينێ خودێ وشريعه‌تێ وى وه‌رگێڕت، هندى ئه‌ون يێن ژ ڕێكا خودێ به‌رزه دبن عه‌زابه‌كا ب ئێش د ئاگرى دا بۆ وان هه‌يه؛ ژ به‌ر بێ ئاگه‌هییا وان ژ ڕۆژا حسێب وجزادانێ. و د ڤێ چه‌ندێ دا شيره‌ت بۆ كاربده‌ستان هه‌يه كو ئه‌و ب وێ حه‌قییا ژ نك خودێ هاتى حوكمى بكه‌ن، وبه‌رێ خۆ ژێ وه‌رنه‌گێڕن، وڕێكێ ل خۆ به‌رزه كه‌ن.
وَمَا خَلَقْنَا السَّمَآءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ذٰلِكَ ظَنُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنَ النَّارِ
ومه عه‌سمان وعه‌رد وهه‌ر تشته‌كێ د ناڤبه‌را وان دا ژ قه‌ستا نه‌ئافراندينه، ئه‌و هزرا وانه يێن كافربووين، ڤێجا ڕۆژا قيامه‌تێ ژ به‌ر هزرا وان يا پويچ، وكوفرا وان ب خودێ تێچوون بۆ وان بت.
اَمْ نَجْعَلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَالْمُفْسِدِيْنَ فِي الْاَرْضِ اَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِيْنَ كَالْفُجَّارِ
ئه‌رێ ما ئه‌م دێ وان يێن باوه‌رى ئيناى وچاكى كرين وه‌كى وان لێ كه‌ين يێن د عه‌ردى دا دخرابكار، يان ئه‌م خودانێن ته‌قوايێ وه‌كى كافرێن سه‌رداچووى دێ لێ كه‌ين؟ ئه‌ڤ چه‌نده نه بابه‌تى خودێ‌یه، ڤێجا ئه‌و ل نك خودێ وه‌كى يه‌ك نابن.
كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ اِلَيْكَ مُبٰرَكٌ لِّيَدَّبَّرُوْ٘ا اٰيٰتِهٖ وَلِيَتَذَكَّرَ اُولُوا الْاَلْبَابِ
ئه‌ڤ وه‌حییا بۆ ته هاتى كيتابه‌كا پيرۆزه مه بۆ ته ئينايه خوارێ؛ دا ئه‌و هزرێن خۆ د ئايه‌تێن وێ دا بكه‌ن، ودا كارى ب هيدايه‌تا وێ بكه‌ن، ودا خودانێن عه‌قلێن دورست وێ ل بيرا خۆ بينن يا خودێ فه‌رمان پێ ل وان كرى.
وَوَهَبْنَا لِدَاوٗدَ سُلَيْمٰنَ نِعْمَ الْعَبْدُ اِنَّهٗ٘ اَوَّابٌ
ومه سوله‌يمان دابوو داوودى، ومه ب وى قه‌نجى لێ كر، سوله‌يمان چ به‌نییه‌كێ باشه، هندى ئه‌وه وى گه‌له‌ك تۆبه دكر و ل خودێ دزڤڕى.
اِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصّٰفِنٰتُ الْجِيَادُ
تو به‌حس بكه ده‌مێ ل ئێڤارى هنده‌ك هه‌سپێن عه‌سلی وڕه‌هوان بۆ ڕێڤه‌چوونێ بۆ وى هاتينه به‌رچاڤكرن، ئه‌و هه‌سپ ژ به‌ر زيره‌كى وهێڤێنێ وان يێ باش ده‌مێ ڕادوه‌ستان ل سه‌ر سێ ده‌ستان دمان وده‌سته‌كێ خۆ بلند دكر، ڤێجا حه‌تا ڕۆژ ئاڤابووى ئه‌و ب وان ڤه موژيل بوو.
فَقَالَ اِنِّيْ٘ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْ حَتّٰي تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ
ئينا وى گۆت: هندى ئه‌زم من ڤيانا مالی ب سه‌ر زكرێ خودايێ خۆ ئێخستییه، حه‌تا ئه‌و هه‌سپ ژ به‌ر چاڤێن وى چووين.
رُدُّوْهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًاۣ بِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
كانێ هوين وان هه‌سپێن به‌رى نوكه ل ڤێرێ بينن، ووى ده‌ست ب ڤه‌مالينا پێ وستويێن وان كر.
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰي كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
و ب ڕاستى مه سوله‌يمان جه‌ڕباند ومه پرته‌كا بچويكى هاڤێته سه‌ر ته‌ختێ وى، ئه‌و پرتا بچويكى مه دايێ ده‌مێ وى سويند خوارى كو ئه‌و دێ چته نك هه‌مى ژنكێن خۆ؛ دا هه‌ر يه‌ك ژ وان كوڕه‌ك ببت جيهادێ د ڕێكا خودێ دا بكه‌ت، ووى نه‌گۆت: ئه‌گه‌ر خودێ حه‌ز بكه‌ت، ئينا ژ ژنكه‌كا وى پێڤه‌تر چويان چو بچويك نه‌بوون، وئه‌وا بچويك بووى ژى بچويكێ وێ يێ دورست نه‌بوو پرته‌كا بچويكى بوو، پاشى سوله‌يمان ل خودايێ خۆ زڤڕى وتۆبه‌كر، گۆت:
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۣبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۣ بَعْدِيْ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
خودايێ من تو گونه‌ها من بۆ من ژێ ببه، وتو ملكه‌كێ مه‌زن وتايبه‌ت ب من ڤه بده من كو پشتى من ئه‌و بۆ چو مرۆڤان نه‌ئێته دان، هندى تويى تو گه‌له‌ك قه‌نجییێ دده‌ى.
فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيْحَ تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖ رُخَآءً حَيْثُ اَصَابَ
ئينا ئه‌م د به‌رسڤا وى هاتين، ومه با ئێخسته د بن ئه‌مرێ وى دا چى جهێ وى ڤيابا وى به‌رێ باى ددايێ.
وَالشَّيٰطِيْنَ كُلَّ بَنَّآءٍ وَّغَوَّاصٍ
ومه شه‌يتان بن ده‌ستى وى كرن: ژ وان هه‌بوون يێن ئاڤاهییان چێ دكه‌ن، ويێن نقۆ دبنه بنێ ده‌ريايێ.
وَّاٰخَرِيْنَ مُقَرَّنِيْنَ فِي الْاَصْفَادِ
وهنده‌كێن دى، كو سه‌رداچوويێن شه‌يتانان بوون، ب زنجيران دگرێداى بوون.
هٰذَا عَطَآؤُنَا فَامْنُنْ اَوْ اَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ
ئه‌ڤ ملكێ مه‌زن وبن ده‌ستكرنا تايبه‌ت دانا مه‌يه بۆ ته ئه‌ى سوله‌يمان، ڤێجا يێ ته بڤێت تو بدێ ويێ ته بڤێت تو نه‌دێ، چو حسێب ل سه‌ر ته نينه.
وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰي وَحُسْنَ مَاٰبٍ
وهندى سوله‌يمانه ل ئاخره‌تێ نێزيكییه‌ك وجهه‌كێ باش يێ لێ زڤڕينێ بۆ وى ل نك مه هه‌يه.
وَاذْكُرْ عَبْدَنَا٘ اَيُّوْبَ اِذْ نَادٰي رَبَّهٗ٘ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الشَّيْطٰنُ بِنُصْبٍ وَّعَذَابٍ
وتو به‌حسێ به‌نییێ مه ئه‌ييوبى بكه، ده‌مێ وى گازى خودايێ خۆ كرى كو شه‌يتان يێ بوويه ئه‌گه‌را گه‌هشتنا وه‌ستيان ونه‌خۆشییێ د له‌ش ومال وعه‌يالی دا بۆ من.
اُرْكُضْ بِرِجْلِكَ هٰذَا مُغْتَسَلٌۣ بَارِدٌ وَّشَرَابٌ
مه گۆتێ: تو پییێ خۆ ل عه‌ردى بده كانییه‌كا سار دێ بۆ ته ژێ زێت، تو ژێ ڤه‌خۆ، وخۆ پێ بشوو.
وَوَهَبْنَا لَهٗ٘ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرٰي لِاُولِي الْاَلْبَابِ
ئينا مه نه‌خۆشییا وى ژ سه‌ر وى ڕاكر ومه ژن وعه‌يال دانێ، وهندى دى عه‌يال ونه‌ڤى مه دانێ، ئه‌ڤه هه‌مى دلۆڤانییه‌ك بۆ ژ نك مه بۆ وى، وبيرئينانه‌ك بوو بۆ خودان عه‌قلێن دورست؛ دا ئه‌و بزانن به‌رفره‌هى ونه‌مانا نه‌خۆشییێ دويماهییا صه‌بركێشانییه.
وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِّهٖ وَلَا تَحْنَثْ اِنَّا وَجَدْنٰهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ اِنَّهٗ٘ اَوَّابٌ
ومه گۆته وى: تو قه‌فته‌كا شفكان د ده‌ستێ خۆ بگره، وپێ بدانه ژنكا خۆ دا سويندا ته نه‌شكێت؛ چونكى وى سويند خواربوو ئه‌و دێ سه‌د جه‌لدان دانته وێ ژ به‌ر خه‌له‌تییه‌كا وێ كرى. هندى ئه‌مين مه ئه‌ييووب بێهنفره‌هـ ديت، چ باشى به‌نییه ئه‌و، هندى ئه‌وه ئه‌و گه‌له‌ك ل ئه‌مرێ خودايێ خۆ دزڤڕى.
وَاذْكُرْ عِبٰدَنَا٘ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ اُولِي الْاَيْدِيْ وَالْاَبْصَارِ
وتو به‌حسێ به‌نییێن مه: ئيبراهيم وئيسحاق ويه‌عقووبى بكه؛ چونكى ئه‌و ل سه‌ر عيباده‌تێ خودێ دخـودان هێز بـوون، و د دينێ وى دا دشـاره‌زا وخـودان ديتن بـوون.
اِنَّا٘ اَخْلَصْنٰهُمْ بِخَالِصَةٍ ذِكْرَي الدَّارِ
هندى ئه‌مين مه تايبه‌تمه‌ندییه‌كا مه‌زن دابوو وان، كو هه‌رده‌م بيرا ئاخره‌تێ ل سه‌ر دلێن وان بوو، ڤێجا وان ب عيباده‌تكرنێ بۆ مه كارێ وێ ڕۆژێ كر، وبه‌رێ خه‌لكى ژى دا وێ چه‌ندێ.
وَاِنَّهُمْ عِنْدَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْاَخْيَارِ
وهندى ئه‌ون ئه‌و ل نك مه ژ وانه يێن مه بۆ عيباده‌تێ خۆ هلبژارتيـن، وبۆ پێغه‌مبه‌رينییێ ژێگرتيـن.
وَاذْكُرْ اِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ وَكُلٌّ مِّنَ الْاَخْيَارِ
وتو به‌حسێ به‌نییێن مه: ئيسماعيل، وئه‌ليه‌سه‌ع، وذوكفلی ب باشى بكه؛ چونكى ئه‌و هه‌مى ژ وان بوون يێن خودێ ژ ناڤبه‌را خه‌لكى هلبژارتين، وحال وسالۆخه‌تێن باشتر داينێ.
هٰذَا ذِكْرٌ وَاِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ لَحُسْنَ مَاٰبٍ
ئه‌ڤ قورئانه بيرئينان وبلندییه‌كه بۆ ته وملله‌تێ ته. وهندى ئه‌ون يێن ته‌قوا خودێ كرى دويماهییه‌كا باش بۆ وان هه‌يه.
جَنّٰتِ عَدْنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ الْاَبْوَابُ
د به‌حه‌شتێ دا ده‌رگه‌هێن وێ بۆ وان دڤه‌كرينه.
مُتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا يَدْعُوْنَ فِيْهَا بِفَاكِهَةٍ كَثِيْرَةٍ وَّشَرَابٍ
ئه‌و تێدا ل سه‌ر ته‌ختێن خه‌ملاندى دپالداينه، هه‌چى تشتێ وان بڤێت ژ ڕه‌نگێن فێقى وڤه‌خوارنێ ويێ دلێن وان وچاڤێن وان دچنێ بۆ وان هه‌يه وئه‌و بۆ خۆ دخوازن.
وَعِنْدَهُمْ قٰصِرٰتُ الطَّرْفِ اَتْرَابٌ
وهنده‌ك ژن ل نك وان هه‌نه د ژییێ خۆ دا د هندى يه‌كن وژبلی زه‌لامێن وان چاڤێ وان ل كه‌سێ دى نينه.
هٰذَا مَا تُوْعَدُوْنَ لِيَوْمِ الْحِسَابِ
ئه‌ڤه ئه‌وه يا ژڤان بۆ هه‌وه پێ دئێته‌دان ڕۆژا قيامه‌تێ.
اِنَّ هٰذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهٗ مِنْ نَّفَادٍ
ئه‌و ڕزقێ مه‌يه بۆ هه‌وه، چو دويماهى وڤه‌بڕين بۆ نينه.
هٰذَا وَاِنَّ لِلطّٰغِيْنَ لَشَرَّ مَاٰبٍ
ئه‌ڤا بۆرى بۆ ته‌قوادارانه. وئه‌وێن ب كوفرێ وگونه‌هێ پێ ل توخويبان داناى، خرابترين دويماهى وجهێ لێ زڤڕينێ بۆ وان هه‌يه.
جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ الْمِهَادُ
كو ئاگره ئـه‌و دێ تێدا ئێنه عه‌زابدان، ڤێجا چ پيسه جهه جهێ وان.
هٰذَا فَلْيَذُوْقُوْهُ حَمِيْمٌ وَّغَسَّاقٌ
ئه‌ڤ عه‌زابه ئاڤه‌كا زێده كه‌لاندییه، وكێمه‌كه ژ له‌شێ جه‌هنه‌مییان دچت ڤێجا بلا ئه‌و وێ ڤه‌خۆن.
وَّاٰخَرُ مِنْ شَكْلِهٖ٘ اَزْوَاجٌ
وعه‌زابه‌كا دى ژى ژ ڤى ڕه‌نگى بۆ وان هه‌يه.
هٰذَا فَوْجٌ مُّقْتَحِمٌ مَّعَكُمْ لَا مَرْحَبًاۣ بِهِمْ اِنَّهُمْ صَالُوا النَّارِ
وده‌مێ سه‌رداچووى دئێنه د ئاگرى دا هنده‌ك ژ وان خه‌به‌ران دبێژنه هنده‌كان، وهنده‌ك ژ وان دبێژنه هنده‌كان: ئه‌ڤه كۆمه‌كه ژ جه‌هنه‌مییان د گه‌ل هه‌وه دێ ئێنه د ئاگرى دا، ڤێجا ئه‌و دێ به‌رسڤێ ده‌ن: ب خێر نه‌ئێن، وجهێ وان د ئاگرى دا يێ فره‌هـ نه‌بت، هندى ئه‌ون ئه‌و ژى وه‌كى مه دێ تـام كـه‌نـه گـه‌رمـا ئـاگرى.
قَالُوْا بَلْ اَنْتُمْ لَا مَرْحَبًاۣ بِكُمْ اَنْتُمْ قَدَّمْتُمُوْهُ لَنَا فَبِئْسَ الْقَرَارُ
ده‌سته‌كا دويكه‌فتییان گۆت: يێن ب خێر نه‌ئێن هوين بن؛ چونكى هه‌وه د دنيايێ دا ئه‌م د سه‌ر دا بربووين وهه‌وه به‌رێ مه دا ئاگرى، ڤێجا جه‌هنه‌م چ پيسه جهێ لێ ئاكنجيبوونێیه.
قَالُوْا رَبَّنَا مَنْ قَدَّمَ لَنَا هٰذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِي النَّارِ
كۆما دويكه‌فتییان گۆت: خودايێ مه هه‌چییێ د دنيايێ دا ئه‌م د سه‌ر دا بربين تو دوجاركى عه‌زابا ئاگرى بدێ.
وَقَالُوْا مَا لَنَا لَا نَرٰي رِجَالًا كُنَّا نَعُدُّهُمْ مِّنَ الْاَشْرَارِ
سه‌رداچوويان گۆت: ئه‌ڤه چيه بۆچى ئه‌م وان زه‌لامان د گه‌ل خۆ د ئاگرى دا نابينيـن يێن كو د دنيايێ دا مه ئه‌و ژ خرابان دهژمارتن؟
اَتَّخَذْنٰهُمْ سِخْرِيًّا اَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الْاَبْصَارُ
ئه‌رێ تڕانه‌پێكرنا مه ب وان يا خه‌له‌ت بوو، يان ئه‌و ژى د گه‌ل مه د ئاگرى دانه به‌لێ ئه‌م نابينيـن؟
اِنَّ ذٰلِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ اَهْلِ النَّارِ
هندى ئه‌ڤ هه‌ڤڕكییا خه‌لكێ ئاگرییه ڕاستییه‌كا بێ گومانه.
قُلْ اِنَّمَا٘ اَنَا مُنْذِرٌ وَّمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ
تو -ئه‌ى موحه‌ممه‌د- بێژه ملله‌تێ خۆ: هه‌ما هندى ئه‌زم ئه‌ز هه‌وه ژ هندێ دترسينم كو ژ به‌ر كوفرا هه‌وه عه‌زابا خودێ ب سه‌رێ هه‌وه بێت، ژبلی خودێ چو خودايێن هێژاى په‌رستنێ نينن، د ئافراندنێ دا ئه‌و يێ ب تنێ‌یه، يێ ب سه‌رڤه‌هاتییه وى هه‌مى تشت بێزار كرينه.
رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ
خودانێ عه‌سمانان وعه‌درى وهه‌ر تشته‌كێ د ناڤبه‌رێ دا هه‌ى ئه‌وه، د تۆلستاندنا خۆ دا يێ زاله، گه‌له‌ك گونه‌هـ ژێبره بۆ وى يێ تۆبه بكه‌ت.
قُلْ هُوَ نَبَؤٌا عَظِيْمٌ
تو بێژه ملله‌تێ خۆ: هندى ئه‌ڤ قورئانه‌يه به‌حسه‌كێ مفا مه‌زنه.
اَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُوْنَ
هوين ژێ دبێ ئاگه‌هن وپشتا خۆ دده‌نێ، وكارى پێ ناكه‌ن.
مَا كَانَ لِيَ مِنْ عِلْمٍۣ بِالْمَلَاِ الْاَعْلٰ٘ي اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ
ئه‌گه‌ر نه ب ڕێكا وه‌حى ونيشادانا خودێ بت بۆ من، من چو زانين ب هه‌ڤڕكییا ملياكه‌تان د مه‌سه‌لا ئافراندنا ئاده‌مى دا نينه.
اِنْ يُّوْحٰ٘ي اِلَيَّ اِلَّا٘ اَنَّمَا٘ اَنَا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ
وئه‌و زانينا خودێ ب ڕێكا وه‌حییێ بۆ من دهنێرت يا من به‌رى هنگى چو زانيـن پێ نه، ژ به‌ر هندێیه چونكى ئه‌زێ هاتيم هه‌وه ژ عه‌زابا وى دترسينم، وشريعه‌تێ وى بۆ هه‌وه ئاشكه‌را دكه‌م.
اِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰٓئِكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۣ بَشَرًا مِّنْ طِيْنٍ
تو بۆ وان بێژه: ده‌مێ خودايێ ته گۆتییه فريشته‌يان: هندى ئه‌زم ئه‌ز دێ مرۆڤه‌كى ژ ته‌قنێ ئافرينم.
فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ
ڤێجا ئه‌گه‌ر من له‌شێ وى دورستكر ورح دايێ، هوين خۆ بۆ وى بچه‌مينن وهه‌ڕنه سوجدێ.
فَسَجَدَ الْمَلٰٓئِكَةُ كُلُّهُمْ اَجْمَعُوْنَ
ئينا فريشته هه‌مى پێكڤه چوونه سوجدێ.
اِلَّا٘ اِبْلِيْسَ اِسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ
ئبليس تێ نه‌بت؛ ژ دفن بلندى وخۆمه‌زنكرن ئه‌و نه‌چوو سوجدێ، و د علمێ خودێ دا هه‌بوو كو ئه‌و ژ كافرانه.
قَالَ يٰ٘اِبْلِيْسُ مَا مَنَعَكَ اَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ اَسْتَكْبَرْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِيْنَ
خودێ گۆته ئبليسى: ئه‌و چبوو نه‌هێلاى تو بۆ وى بچيه سوجدێ يێ من قه‌درێ وى گرتى و ب هه‌ردو ده‌ستێن خۆ ئافراندى؟ يان تو ژ وان بووى يێن خۆ ژ خودايێ خۆ مه‌زنتر دبينن؟ وئه‌ڤ ئايه‌ته سالۆخه‌تێ هه‌بوونا دو ده‌ستان بۆ خودێ بنه‌جهـ دكه‌ت ب ڕه‌نگه‌كێ بابه‌تى وى بت.
قَالَ اَنَا خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ
ئبليسى ژ نه‌ڕازيبوون ڤه ل سه‌ر ئه‌مرێ خودێ گۆت: ئه‌ز بۆ وى نه‌چوومه سوجدێ؛ چونكى ئه‌ز ژ وى چێترم، ته ئه‌زێ ژ ئاگرى ئافرانديم، وئه‌و ژ ته‌قنێ. (وئاگر ژ ته‌قنێ چێتره).
قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَاِنَّكَ رَجِيْمٌ
خودێ گۆته وى: پا دێ تو ژ به‌حه‌شتێ ده‌ركه‌ڤه هندى تويى ب گۆتنێ تو يێ دويركرییى، وتو يێ له‌عنه‌تییى.
وَّاِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِيْ٘ اِلٰي يَوْمِ الدِّيْنِ
وده‌رێخستنا من بۆ ته دێ يا هه‌ر وهه‌ر بت.
قَالَ رَبِّ فَاَنْظِرْنِيْ٘ اِلٰي يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ
ئبليسى گۆت: خودايێ من پا دێ تو مرنا من پاش بێخه، وحه‌تا خه‌لك ژ گۆڕێن خۆ ده‌ردكه‌ڤن تو من بهێله.
قَالَ فَاِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَ
خودێ گۆته وى: هندى تويى تو ژ وانى يێن دئێنه هێلان
اِلٰي يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوْمِ
حه‌تا ڕۆژا ده‌مێ ده‌سنيشانكرى ڕۆژا پفكرنا يه‌كێ ده‌مێ خه‌لك هه‌مى دمرن.
قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَ
ئبليسى گۆت: ڤێجا سويند ب زالبوون ومه‌زنییا تـه -ئه‌ى خودا- ئه‌ز دوونده‌ها ئاده‌مى هه‌مییان دێ د سه‌ر دا به‌م.
اِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِيْنَ
ئه‌و تێ نه‌بت يێ ته بۆ عيباده‌تێ خۆ هلبژارتى، وته ژ سه‌رداچوونا من پاراستى، وته چو ده‌سهه‌لات ل سه‌ر وان نه‌دايه من.
قَالَ فَالْحَقُّ وَالْحَقَّ اَقُوْلُ
خودێ گۆت: ڤێجا ڕاستى ژ منه، و ژ ڕاستییێ پێڤه‌تر ئه‌ز چو نابێژم.
لَاَمْلَــَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَمِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ اَجْمَعِيْنَ
ئه‌ز جه‌هنه‌مێ ژ ته ودوونده‌ها ته وهه‌چییێ دويكه‌فتنا ته بكه‌ت ژ دوونده‌ها ئاده‌مى دێ تژى كه‌م.
قُلْ مَا٘ اَسْــَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ وَّمَا٘ اَنَا مِنَ الْمُتَكَلِّفِيْنَ
تو -ئه‌ى موحه‌ممه‌د- بێژه ڤان بوتپه‌رێسێن ملله‌تێ خۆ: ئه‌ز سه‌را گازيكرن وهيدايه‌تێ چو كرێیان ژ هه‌وه ناخوازم، وتشتێ نه يێ من بت ئه‌ز ده‌عوا وى ناكه‌م، به‌لكى هه‌ما ئه‌ز دويكه‌فتنا وێ دكم يا ب وه‌حى بۆ من هاتى، وئه‌ز ژ دره‌و وبێ به‌ختى تشتى نابێژم.
اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ
هه‌ما ئه‌ڤ قورئانه ب تنێ بيرئينانه‌كه بۆ هه‌مى چێكرییان ژ مرۆڤ وئه‌جنان، ئه‌و وى تشتى پێ ل بيرا خۆ دئيننه‌ڤه يێ خێرا وان يا دين ودنيايێ تێدا.
وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَاَهٗ بَعْدَ حِيْنٍ
ومسۆگه‌ر هوين -گه‌لی بوتپه‌رێسان- به‌حسێ ڤێ قورئانێ وڕاستییا وێ دێ زانن، ده‌مێ ئيسلام ب سه‌ر دكه‌ڤت، وخه‌لك كۆم كۆمه موسلمان دبن، هه‌ر وه‌سا ده‌مێ عه‌زاب ب سه‌ر هه‌وه دا دئێت، وهه‌وه چو ڕێ نه‌مينن.